بیضی، خاطره‌ی خسته‌ی دایره‌ای بود كه داخل یك مستطیل گیر افتاد.روزی كه مستطیل پاك شد، بیضی هیچوقت گرد نشد.از آن روز به بعد، كمین می‌نشست، مربع شكار می‌كرد و آنقدر اسیرش می‌كرد تا لوزی شود.بعد آزادش می‌گذاشت و می‌گفت: سخت نگیر! تقارن بیش از حد هم خوب نیست.

شاید من هم همون بیضی باشم كه این قدر خسته و رنجور شده كه حالا دایره بودن آرزوش شده تا بتونه پا در راه سفر بگذاره اما ...................،  نمی دونم!

وقتی که حصارهای فاصله

 مانع گره  خوردن  نگاهمان می شود،

 وقتی که اشک ، شاه بیت غزلهای چشمانمان است،

خدا با ماست....

با ما، در خلوت نقره ای خاطراتمان

در وسعت لاجوردی ذهنمان

و در اندیشه سبز فردایمان

 پس  تو ای مهربانم بیا

بیا تا میزبان خوبی

 برای نورانی ترین میهمان قلبمان باشیم

**چند خطی از تنها دفتر دلم**

فقط یک روز

امروز کسی باش که واقعا آرزو داری
مهربان و باگذشت
ساده و شفاف
پاک و خالص
با انعطاف و مددرسان
رنج و نگرانی را کنار بگذار
به لحظات زندگی چنان ارزش بده که آرزو داری
امور را از این پس همان طور به پیش بروند
درک کن که با خودخواهی و خود پسندی درد
جسمانی و رنج روانی را برای خود تدارک می بینی
زندگی کن با مرام های واقعی چون محبت وعفو
وجودی عاشق
از خواسته نفس رها شو
و در وجود خویش به جای رنج دادن و ناسپاسی
به دنبال شوق و امید باش
فقط یک روز بی ضرر باش
و برای همگان مفید باش
حقیقت را دریاب
نیت کلام و کردار و گفتارت را آرامش بده
اگر باورت نکردند
نهراس
بر ناتوانی خود برای رسیدن به خواستهای
مهر آمیزت غلبه کن
چنان با محبت رفتار کن که دلیلی برای شرمسار
بودن از خودت نداشته باشی
پیش داوری هایت را کنار بگذار
که رنج پیش از آن حتمی است
همین امروز از بخشش آکنده شو
کس نمی داند فردا چه در راه است
زندگی کوتاه است
درگذشته ها نمان
نگران آینده نباش
فقط یک روز لحظه های امروزت را باامید و اشتیاق به سمت
مسیر ی تازه و سپید ببر
در تاریکی به دنبال چه میگردی ؟
چرانور را نمی جویی ؟
لا اقل یک روز کسی باش که واقعا آرزو داری

رازدل                            

اومدم از راه دوری اومدم
اومدم با دل عاشق اومدم

اومدم راز دلم رو باز کنم
تو رو محرم هرچی راز کنم

اومدم با تو به باغ گل برم
غنچه را با اسم تو باز کنم

خودمو غرق شقایق ها کنم
روی شبنم، روی یاس به خواب برم

با تو من پر بزنم به آسمون
جای ماه نگات کنم به هر نشون

دشتارو پر گل و سنبل می کنم
بهاررو با تو گلستان می کنم

قلبمو خونه غم هات می کنم
جونمو فدای چشمات می کنم

اومدم راز دلم رو باز کنم
تو رو محرم هرچی راز کنم

راز دل، راز بهاررو فاش کنم
راز دوست داشتنمو بهت بگم

راز من راز نهفته دله
راز دل باز تو رو خواستنه

با تو من باز به بهارم می رسم
با تو من به اوج امید می رسم

پاییزی                 

 نگو از گل ، نگو از یخ
كه در پاییزم
 نگاهم كن ، نگاهم كن
 چه دردانگیزم
با من نه گل ، نه آواز
 نه آسمان ، نه پرواز
 گل مرده ی آوار برگم
پاییزی ام ، هم فصل مرگم 
 اگر در شب ، اگر در باد
 اگر در اشك می رویم
 كدامین گل به كدامین باغ ؟
 من از پاییز می گویم
 اگر ماهم ، اگر خورشید
 اگر هم بغض باران
 همه عشقم همه بخشش
 از اینجا تا بهاران

1. دلتنگی هایم را با تو تسهیم كردن 
   چه زیبا خواهد بود
   اگر ترا دلتنگی هایی باشد
   از نوع من
   دلم می خواهد احتیاجم
   نیازم
   درد خفه شده ی سینه ام را
   همان قدر احساس كنی
   كه گویی احتیاج توست
   نیاز توست
   درد ریشه دوانده در وجود توست
   كوتاه سخن
   دلم می خواست
   " تویی " نبودی
   تو ، من
    و
   من ، تو بودیم
    
   شاید آن وقت این روح سركش آرام می گرفت
   و
   جای تمام دلتنگی ها را یك چیز پر می كرد
    " بی نیازی"
   نیازی از همه چیز و از همه كس
   حتی از اندیشیدن
   اندیشیدن به خوبی ها و عشق ها
   آری حتی به عشق ها
   چرا كه وصل من و تو
   حادثه ای خواهد آفرید
   در فراسوی واژه ی عشق

نمیدونم این بغض سنگینی که تو گلوم گرفته چی از جونم میخواد که

 دست بر دار نیست و داره همین جور عین خوره تمام وجودمو از پا در

 میاره ....اونقدر خستم کرده که حتی

اسم خودمم فرا موش کردم ... حتی فراموش کردم که دلی دارم و دلداری

 که به امید اون نفس می کشم...دلی که میتونه حس قشنگ تنهایی رو با

 ذره ذره ی وجودش حس کنه...

حس پاک و پرستیدنی دلتنگی ...دل با ارزشی که خیلی ها حسرت

نداشتنشو میخورن....میدونی اون چیزی که بیشتر از همه عذابم میده

 همین بغض مبهمه که خستم کرده.... بغض لنتی که هر چند وقت یه بار

 پریشونم میکنه ....

هرجا هستی"یا دت هستم      

تو کجایی که ببینی زندگیم چه سوت و کوره
قربون چشای نازت"چشم تو از من چه دوره

نمی بخشم خودم و روزی که چشمات و بستی
اگه بودم پیش چشمات"من و تنها نمی زاشتی

کاش منم با تو می مردم"دیگه تنها نمی موندم
دستاتم از من گرفتی"مگه عاشقت نبودم

نمی دونی چه غریبم"میون این همه ادم
زنده موندن خیلی سخته"خودم و دارم می بازم

دیگه ارزشی نداره"عمر من رو به زواله
کاشکی بودی و می دیدی"کسی که به غم دچاره

حالا من تنها نشستم " ای برادر خیلی خستم
اسم تو برام عزیزه"هر جا هستی یادت هستم
 

گفتند:شکست یعنی تو یک انسان در هم شکسته ای
گفت:نه،شکست یعنی من هنوزموفق نشده ام
گفتند:شکست یعنی تو هیچ کاری نکرده ای
گفت:شکست یعنی من هنوز چیزی یاد نگرفته ام
گفتند:شکست یعنی تو یک آدم احمق هستی
گفت:شکست یعنی من به اندازه ی کافی جرات وجسارت داشته ام
گفتند:شکست یعنی دیگر به آن نمی رسی
گفت:شکست یعنی باید از راهی دیگر به سوی هدفم حرکت کنم
گفتند:شکست یعنی تو حقیر ونادان هستی
گفت:شکست یعنی من کامل نیستم
گفتند:شکست یعنی تو  زندگیت را تلف کرده ای
گفت:شکست یعنی من هنوز بهانه ای برای شروع دارم
گفتند:شکست یعنی تو دیگر باید تسلیم شوی
گفت:شکست یعنی من باید بیشتر تلاش کنم

     پس بیایید ما هم از این مناظره درس بگیریم و نیمه ی پر لیوان را بیشتر نگاه کنیم و
     کمتر نیمه ی خالی فکر کنیم
      به امید بهکامی
      نظرتون چیه؟؟؟

من که از جنس تو بودم پای حرف های تو موندم چرا میگی ناگیزری من که هر چی گفتی خوندم هنوزم یادم نرفته تو پر از عاشقی بودی منم هر چیزی داشتم پای عشق تو نشوندم حالا میگی که ترانه واسه ما هیچی نداره یادته ترانه ها مو واسه خاطرت سوزوندم تو چرا دلت گرفته چرا مگی تنها هستی منکه تنها بودم اما تنهایی رو از تو روندم جرم من چی بود که امروز بی گناه پر گناهم من که عشقمو عزیزم هر جا تو خواستی کشوندم عاشقی کردی ورفتی همه دارو ندارم حالا محتاج تو هستم کاش منم مثل تو

دلتنگیهایم را به کی بگویم؟ به باد٫ او که فقط می‌گریزد به باران٫ او که فقط می‌گرید به کوه٫ او که فقط صبوری می‌کند ای‌ باد چه می‌شد اگر مثل تو گریز پا بودم ای باران چه می‌شد اگر کمی گریه به من قرض می‌دادی ای کوه چه می‌شد اگر کمی صبر برایم هدیه می‌فرستادی دلتنگیهایم را به کی بگویم؟

چرا باید زندگی اینقدر سخت باشه(فرخ)

انتظار واژه غریبی است

واژه ای که روزها یا شاید ماههاست که با آن خو گرفتم

که چه سخت است انتظار

هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظار فرداهای من!

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو ، نمیدانم ؟

شاید که روزی بخوانند عشق من را بر تو

میدانم روزی خواهی آمد ، میدانم...

گریان نمی مانم ، خندانم

برای ورودت ای عشق...

وقتی به یادت می افتم ، به یاد خاطراتت

نامه هایت را مرور میکنم ، یک بار... نه ... بلکه صدها بار

وای چه زود گذشت ... آن خاطرات

وجودم را سراسر عشق فرا میگیرد

و اشک شوق برگونه هایم روانه میشوند

تنها میگویم ، همیشه در قلب منی تو!

میدانم که باز خواهی گشت .... میدانم

به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی

به یادت اشک میریزم و به امید تو زنده می مانم(فرخ

امشب دوباره عطر تو را بو کردم ...خاطراتت دوباره زنده شد ...و به یادت اشک

ریختم چقدر جایت کنارم خالی شد و من ...در حسرت نگاه معصومانه ات

ماندم ...امشب دوباره عطر تو را بو کردم ...یادم امد که با من بودی ...دوباره با

غم خو کردم کاش می امدی و من ...از شوق به آسمان می رفتم باران می شدم

قطره ی روی رخت می گشتم عطر تو در فضا می پیچید ومن همیشه عطر تو را بو

می کردم(فرخ

با تو بودن